เทคนิคการสร้างมนุษย์สัมพันธภาพ ( Human Relations Technique) โดยคุณพุทธินันท์

เทคนิคการสร้างมนุษย์สัมพันธภาพ
( Human Relations Technique)
ความนำ
มนุษย์เป็นสัตว์สังคม (social animal) ที่ต้องอยู่ร่วมกันเป็นกลุ่มเป็นพวก เป็นสังคม เพราะมนุษย์กับสังคมเป็นสิ่งควบคู่มาตั้งแต่อุบัติมนุษย์ขึ้นมาในโลก จะเห็นว่ามนุษย์ไม่อาจจะอยู่โดดเดี่ยวได้ มนุษย์จะต้องติดต่อประสานงานกัน ต้องพบปะพูดคุยกัน ต้องทำกิจกรรมร่วมกัน และสิ่งสำคัญคือต้องพึ่งพาอาศัย ซึ่งกันและกันเพื่อความอยู่รอด ตลอดจนทำให้กิจกรรม และการงานต่างๆ ประสบผลสำเร็จ การที่มนุษย์จะพึ่งพาอาศัยกันนั้น มนุษย์จะต้องรู้จักการให้และรับด้วยไมตรีจิต ดังโคลงโลกนิติที่ว่า
ให้ท่านท่านจักให้ ตอบสนอง
นบท่านท่านจักปอง นอบไหว้
รักท่านท่านควรครอง ความรัก เรานา
สามสิ่งนี้เว้นไว้ แต่ผู้ทรชน
จึงเห็นได้ว่า การพึ่งพาอาศัยกันอยู่ บนพื้นฐานของความเห็นอก เห็นใจ ซึ่งกันและกัน เป็นการสร้างไมตรีจิตต่อกัน หรือ เป็นการสร้างมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีต่อกันนั่นเองในการใช้เทคนิดเพื่อการสร้างมนุษย์สัมพันธ์ นั้นมีวิธีการและขั้นตอนหลายอย่างในทางวิชาการเห็นว่า แต่ละท่านได้เสนอเทคนิควิธีการที่แตกต่างกัน ซึ่งแต่ละคนต้องพิจารณาเลือกใช้เทคนิควิธีการที่เหมาะสมกับตัวท่านเอง บางท่านยังไม่มีมนุษย์สัมพันธ์ ก็จะต้องฝึกสร้างมนุษย์สัมพันธ์ให้เกิดขึ้น บางท่านอาจมีมนุษย์สัมพันธ์อยู่บ้างแล้ว ก็ควรเสริมสร้าง และพัฒนาให้ดียิ่งขึ้น เพื่อความสุขและความสำเร็จในชีวิตงาน และการเป็นในสังคมมนุษย์ต่อไป
มนุษย์สัมพันธ์ เป็นเรื่องของสังคม ความสุภาพอ่อนน้อม มารยาทผู้ดีง่าย ๆ และการปรับตัว แต่ก็นับว่าเป็นสิ่งที่ซับซ้อน และละเอียดอ่อนที่สามารถทำให้คนอื่น รักใคร่ชอบพอได้
การทำให้คนอื่นรักใคร่ชอบพอ นับถือ ศรัทธาและให้ความช่วยเหลือเราทั้งในด้านส่วนตัวและกิจการงานนั้น นับว่าเป็นสิ่งไม่ง่ายนัก ต้องอาศัยหลักวิชาการและศิลปะของการสร้างมนุษย์สัมพันธ์เป็นอย่างยิ่ง ดังคำกลอน (คติสอนใจ) ที่ว่า
ผูกสนิทชิดเชื้อนี้เหลือยาก ถึงเหล็กฟากรัดไว้ก็ไม่มัน
จะผูกด้วยมนต์เสกลงเลขยันต์ ไม่เหมือนพันผูกไว้ด้วยไมตรี
จากคติสอนใจดังกล่าว ย่อมแสดงให้เห็นว่า การทำให้คนอื่นรักใคร่นั้น แม้จะไม่ใช้เหล็กฟากเส้นโตๆ หรือเสน่ห์มนตรา ก็ไม่อาจผูกใจคนไว้ได้ นอกจากการสร้างมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีต่อกันเท่านั้น ยิ่งสังคมปัจจุบัน คนมีความซับซ้อน มนุษย์สัมพันธ์ก็มีความจำเป็นมากยิ่งขึ้น
ในการใช้ทักษะชีวิต เพื่อความสุขและความสำเร็จของชีวิตนั้น เทพ สงวนกิตติ (๒๕๔๕ : ๑๐) ได้ให้ความเห็นว่า
ชีวิตที่มีความสุข ถึงแม้จะไม่ประสบความสำเร็จ แต่ก็ยังดีกว่าชีวิตที่ประสบความสำเร็จแต่ไม่มีความสุข และจะดีที่สุด ถ้าชีวิตประสบความสำเร็จและมีความสุข จะเห็นได้ว่า ชีวิตจะประสบความสำเร็จและมีความสุขได้นั้น ต้องรู้จักผู้อื่น การที่จะรู้จักผู้อื่นได้นั้น ต้องมีเทคนิคในการสร้างมนุษย์สัมพันธ์ ดังคำกล่าวที่ว่า นกไม่มีขน คนไม่มีเพื่อนฝูง ขึ้นสู่ที่สูงไม่ได้


การสร้างความรู้สึกที่ดีเพื่อสร้างมนุษย์สัมพันธ์
วิธีการสร้างความรู้สึกที่ดีต่อตนเอง เพื่อการสร้างมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีนั้น ควรถือปฏิบัติดังนี้ .”จรูญ ทองถาวร (๒๕๓๖ : ๘๘) อย่าผัดวันประกันพรุ่ง จงสร้างความรู้ว่า ฉันมีความสุข ฉันมีความสุขกาย สบายใจ ฉันมีความสุขจริงๆ ฉันมีความสุขที่สุด ความสำเร็จครั้งแรก ย่อมนำความสำเร็จครั้งต่อมาให้ มุ่งความคิดให้แนวแน่ ควบคุมตนเอง กำหนดโชคชะตาของตนเอง พร้อมที่จะมีความสำเร็จ เจาะจง แน่วแน่ ความสุขคือ เจตคติที่ดี ปัญญานำมาซึ่งความมั่งคั่ง มุ่งมั่นตามมาดหมายจนได้มา ถ้าทำให้คนอื่นมีความสุข เราก็มีความสุขด้วย จงกล้าตั้งความหวังอันสูงส่ง จงเป็นผู้สร้างสรรค์ตนเอง จงค้นหาขุมทรัพย์ที่แท้จริงในชีวิต ใช้พลังมุ่งมั่นของท่านอย่างเต็มที่ จงเชื่อว่า ท่านทำได้ แล้วท่านจักทำได้ ถ้าท่านต้องการผลสำเร็จ ท่านต้องตั้งใจจริง เตรียมพร้อมสำหรับวันหน้า จงทำสิ่งที่ถูก เพราะว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง” นักจิตตวิทยาเชื่อว่า ความสำเร็จของชีวิตเกิดจากความพยายาม ๙๕% เกิดจากความบังเอิญ หรือพรสวรรค์ ๕ เปอร์เซ็น
จากคำกล่าวข้างต้นแสดงให้เราเห็นว่าเราต้องมีความเชื่อ ความมุ่งมั่น ว่าเราทำได้ ก่อนแล้วเราจึงจะทำได้ เพื่อความสวัสดีแห่งชีวิต ดังบทประพันธ์ของ ว. วชิรเมธี ที่ว่า

- สิ่งที่ควรมี คือ สติปัญญา - สิ่งที่ควรแสวงหาคือ กัลยาณมิตร
- สิ่งที่ควรคิดคือความดีงาม - สิ่งที่ควรพยายามคือการศึกษา
- สิ่งที่ควรเข้าหา คือนักปราชญ์ -สิ่งที่ควรฉลาด คือ การเข้าสังคม
-สิ่งที่ควรนิยม คือความซื่อสัตว์ -สิ่งที่ควรตัดคือ อกุศลมูล
-สิ่งที่ควรเพิ่มพูน คือ บุญกุศล -สิ่งที่ควรอดทนคือการดูหมิ่น
-สิ่งที่ควรได้ยินคือ พุทธธรรม -สิ่งที่ควรจดจำคือ ผู้มีบุญคุณ
-สิ่งที่ควรเทิดทูนคือ ชาติ ศาสน์ กษัตริย์ – สิ่งที่ควรขจัดคือความเห็นแก่ตัว
-สิ่งที่ควรเลิกเมามัวคือ การพนัน – สิ่งที่ควรสร้างสรรค์คือ สัมมาชีพ
-สิ่งที่ควรเร่งรีบ คือการแทนคุณบุพการี -สิ่งที่ควรทำทันทีคือทำวันนี้ให้ดีที่สุด
ดังนั้น การที่เราจะสร้างมนุษย์สัมพันธ์ ให้เกิดขึ้น เป็นนิสัย สามารถเข้ากับผู้อื่นได้ดี นอกจากจะมีเทคนิคที่ดีแล้ว ต้องรู้จักตนเอง ปรับปรุงตนเอง พัฒนาและฝึกฝนตลอดเวลา โดยการปฏิบัติทำวันนี้ให้ดีที่สุด


ใช้เทคนิคการสื่อสารในการสร้างมนุษย์สัมพันธ์
การติดต่อสื่อสาร เป็นปัจจัยสำคัญในสร้างมนุษย์สัมพันธ์ ฉะนั้นควรมีเทคนิคในการสนทนา ซึ่งเทคนิคการสนทนามี RALR ๔ ประการคือ (หลุย จำปาเทศ อ้างใน จรูญทองถาวร ๒๕๓๖ :๘๘)
๑.RAPPORT = การสร้างให้เกิดความอุ่นใจ
๒.Asking skill = การเสริมทักษะในการถาม
๓.Listening skill = การเสริมทักษะในการฟัง
๔.Restatement = การทวนคำพูด
การสร้างให้เกิดความอบอุ่นใจ ถือว่าเป็นลักษณะหนึ่งของ การแสดงความมีน้ำใจ มีด้วยกัน ๓ ประการ
๑.การสร้างให้เกิดความอบอุ่น กับตัวผู้ฟัง คือ การใช้คำพูด ใช้สายตา หรือกิริยาท่าทาง ในทางบวก การยิ้มแย้ม แจ่มใส ที่แสดงออกมาทั้งสายตา ท่าทาง คำพูด ที่บ่งบอกถึงการมีไมตรีจิต ต่อกัน
๒.การสร้างให้เกิดความอบอุ่นใจกับสิ่งของ คือเป็นการสร้างความสัมพันธ์และความเป็นกันเอง ชมสิ่งของเขา สิ่งดีๆของเขาเป็นต้น
๓.การสร้างให้เกิดความอบอุ่นใจ กับครอบครัว คือการพูดถึงครอบครัวของเขาในทางที่ดี การพูดนั้นทั้งท่าทาง และคำพูดต้องดูจริงใจ ให้เขารู้สึกว่า เรารักใคร่ และเอ็นดูครอบครัวของเขาจริงๆ เช่น ลูกของคุณเรียนเก่งนะ
Asking skill คือการเสริมทักษะในการถาม ถือว่าเป็นการชักชวน ซึ่งมีหลักดังนี้
๑.ถามสิ่งที่เขาเด่น คือ เราต้องดูว่า เขามีความดี จุดเด่นอะไรบ้าง เช่น เรียนเก่ง เล่นฟุตบอลเก่ง เราพยายามถามหรือพูดถึงสิ่งเหล่านี้ ซึ่งจะทำให้เขาภาคภูมิใจและอยากคุยกับเรา
๒.ถามในสิ่งที่เขาชอบ คือ ต้องดูว่าเขาชอบอะไร การชอบนี้เมื่อพบกันใหม่ๆ จะค้นหาไม่ได้ ดังนั้นเราควรถาม เขาทำงานอดิเรกอะไร เพราะงานอดิเรกของเรานั้น ใครทำสิ่งได ก็แสดงว่าชอบสิ่งนั้น เช่นถามว่า ชอบเล่นกีฬาอะไร บางคนชอบเล่นฟุตบอล เราก็พูดถึงเรื่องฟุตบอล เป็นต้น
๓.ถามเกี่ยวกับเรื่องแปลกใหม่ คือ พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่เป็นข่าวน่าสนใจ ในปัจจุบัน เช่นทางมหาวิทยาลัยที่กำลังเรียนอยู่ กำลังมีกีฬา ก็พูดเรื่องกีฬา หรือ กำลังเลือกตั้ง ก็พูดเรื่องการเลือกตั้ง
๔.ถามเพื่อให้เขาระบายความทุกข์ พูดเจาะลึกให้เขาได้ระบายความรู้สึกแล้วให้คำแนะนำปรึกษา กรณีใช้เฉพาะคนที่สนิทเท่านั้น สำหรับคนที่ไม่สนิท ยกเว้นเขาพูดเอง ธรรมชาติของมนุษย์หากได้ระบายความทุกข์กับใครที่รับฟัง จะรักคนนั้นมาก


บทสรุป
การสร้างมนุษย์สัมพันธ์เป็นทั้งศาสตร์และศิลปะ ที่ผู้ใช้จะต้องมีความรู้รอบตัวในหลายๆด้าน ทั้งด้านจิตวิทยา วัฒนธรรม ประเพณี และมารยาทในทางสังคม เทคนิคในการสร้างมนุษย์สัมพันธ์นั้นการเข้าใจแต่หลักการโดยไม่ลงมือปฏิบัติ จะไม่เกิดประโยชน์อันไดเลย
ดังนั้นเพื่อให้มีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดี เป็นประโยชน์ต่อตนเอง และหน้าที่การงาน ควร ฝึกฝนปรับปรุง พัฒนาตนเอง ในการสร้างมนุษย์สัมพันธ์ต่อผู้อื่น และเพื่อความเข้าใจในธรรมชาติของผู้อื่นที่จะต้องให้เกิดมนุษย์สัมพันธ์ที่ดี ดังคำกลอนของท่านพุทธทาสภิกขุ ที่ว่า
เขามีส่วนเลวบ้าง ช่างหัวเขา จงเลือกเอาส่วนดีเขามีอยู่
เป็นประโยชน์ โลกบ้าง ยังน่าดู ส่วนที่ชั่ว อย่าไปรู้ของเขาเลย
จะหาคนมีดี โดยส่วนเดียว อย่ามัวเที่ยว ค้นหา สหายเอ๋ย
เหมือนเที่ยวหา หนวดเต่า ตายเปล่าเอย ฝึกให้เคย มองแต่ดี มีคุณจริง
การสร้างมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีนั้นเราจะต้องลงมือปฏิบัติ เพื่อให้เกิดทักษะในการดำเนินชีวิต ชีวิตจึงจะประสบความสำเร็จและมีความสุข ดังคำกล่าวที่ว่า
ชีวิตที่มีความสุข ถึงแม้จะไม่ประสบความสำเร็จ แต่ก็ยังดีกว่าชีวิตที่ประสบความสำเร็จแต่ไม่มีความสุข และจะดีที่สุดถ้าชีวิตทั้งประสบความสำเร็จและมีความสุข ซึ่งจะต้องรู้จักการสร้างมนุษย์สัมพันธ์ กับบุคลอื่นอย่างดียิ่ง ด้วยการสื่อสาร ไม่ว่าจะเป็นการถาม การฟัง การพูด ต้องทำอย่างมีสติ เพื่อความสัมพันธ์ที่ดีและเพื่อเป็นการแสวงหา กัลยาณมิตรต่อไป

***********************
เรียบเรียงโดย
พุทธินันท์ เสริมสุขพันธุ์

ขอบคุณมากสำหรับข้อมูลอันมีประโยชน์อีกครั้งนะคะ....ฝากบทความดีนี้ไปยังเพื่อนทุกคนด้วยนะคะ

วัคซีนป้องกันโรคอกหัก( โดยคุณพุทธินันท์)

"โรคอกหัก" เป็นโรคที่ระบาดไปทั่วสังคมไทย โดยเฉพาะคนที่อยู่ในช่วงวัยรุ่นและหนุ่มสาวจะเป็นโรคนี้กันได้ง่าย อย่างในยุคอินเดอร์เน็ตนี้ บางคนอกหักแทบทุกวันเพราะมีอาการป่วยชนิดพิเศษที่เขาเรียกว่า"อกหักออนไลน์" เกิดจากการเล่น chat หรือ ICQ
โรคอกหักนี้เวลาเป็นขึ้นมาแล้ว จะมีอาการเจ็บกลัดหนองในหัวอกมากบ้าง น้อยบ้าง แล้วแต่ความลึกของหลุมรักที่ตกลงไป คนที่อกหักส่วนใหญ่มักจะมีอาการซึมเศร้า บางคนก็เที่ยวหาคนปลอบใจรอบข้าง บางคนต้องเปิดเพลง PoP ฟังเพื่อบรรเทาอาการเจ็บ (บางทียิ่งเจ็บหนักเข้าไปอีก) ถ้ามีอาการหนักหน่อยก็อาจจะคิดทำร้ายตัวเอง หรือ หนักข้อยิ่งไปกว่านั้นบางคนถึงกับ"โดดตึก"ขอลาโลกนี้ไปเลยก็มี
จึงขอนำบทความพิเศษ เรื่อง "วิธีคิดป้องกันความพลาดหวังจากความรัก" หรือ "วัคซีนป้องกันโรคอกหัก" มานำเสนอ เผื่ออาจจะเป็นประโยชน์ต่อการนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน ขอเชิญติดตามได้เลยครับ
วัคซีนที่ได้ผลที่สุดในการป้องกันโรคอกหัก คือ
"ต้องไม่ผลีผลามไปคิดรักใครอย่างเด็ดขาด"

"อกหัก" คืออะไร ถ้าตอบตามพจนานุกรมไทย คือ อาการของคนที่พลาดหวังในความรัก ที่จริงความรักแบบหนุ่มสาว หรือ แบบชีวิตคู่ นี้จะมีความทุกข์อยู่ในตัวของมันเองอยู่แล้ว อย่างที่ท่านเคยพูดไว้ว่า "ที่ใดมีรัก ที่นั่นย่อมมีทุกข์" แต่ อาการอกหัก นี้จะเป็นความทุกข์ชนิดหนึ่งที่เกิดขึ้นได้ง่าย คือ เมื่อเราเกิดความรักขึ้นมาเมื่อใด แล้วไม่ได้รับการสนองตอบ ก็จะเกิดการทุกข์ใจขึ้นมาทันที เข้าหลักพุทธธรรมที่ว่า "มีความปรารถนาสิ่งใด ไม่ได้สิ่งนั้นๆ ก็เป็นทุกข์ "

ยกตัวอย่างเช่น
คุณโจเหลือบไปเห็น นส.เจน เดินมา นส.เจน เธอมีหน้าตาสวยงามแบบฝรั่งเพราะเธอเป็นลูกครึ่ง คุณโจจึงเกิดอาการ"ปิ๊ง"ขึ้นมาในบัดดล แกจึงส่งยิ้มและแววตาแห่งมิตรภาพไปทักทาย นส.เจน เพื่อหวังผูกสัมพันธ์ ปรากฏว่า นส.เจนทำตาเขียว สะบัดหน้าพรืด เดินหันหนีไปอย่างไม่ใยดี
เพียงแค่นี้แหละครับ คุณโจก็จะเกิดอาการ "พลาดหวังในความรัก" ชนิดเบา ๆ ที่เรียกว่า "แห้ว" ทันที จากตัวอย่างที่ยกมาข้างต้น เราก็จะพบว่าคนเราสามารถที่จะเกิดความทุกข์เพราะความรักได้ตลอดเวลา อย่างที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เลย สาเหตุก็เพราะเกิดจากการด่วนผลีผลามเที่ยวไปรักคนนั้นคนนี้อย่างไร้สตินั่นเอง
คนเรานั้นไม่สามารถที่จะไปบังคับใจให้ใครมารักเราได้ตามความปรารถนาได้ และเมื่อเรารักใครแล้วมันไม่สมปรารถนา ผลก็คือจะเกิดอาการ "อกหัก" หรือความรู้สึกพลาดหวังจากความรัก โดยอัตโนมัติ นี้เป็นกฏที่เป็นไปตามหลักเหตุผลตามธรรมชาติ

"การไม่ผลีผลามไปรักใครอย่างเด็ดขาด" จึงสามารถป้องกันอาการอกหักได้อย่างแน่นอน
"โห..! พี่ เล่นบอกไม่ให้รักใครอย่างนี้ พูดง่ายดี แต่ทำยากนะพี่ แล้วอีกอย่างหนึ่ง ถ้าไม่ให้ไปรักใครแล้ว ผมมิต้องอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิต ลูกเมียไม่ต้องมีเลยเรอะ อย่างนี้ก็ตายพอดีสิ"

แน่นอนว่าเสียงคำทักท้วงประเภทนี้จะต้องมีแน่ จึงขออธิบายต่อไปเลยว่า คำว่า "ไม่ผลีผลามคิดรักใคร" นั้น คงต้องเข้าใจคำว่า "ผลีผลาม" ให้ชัดเจนเสียก่อน
คำว่า"ผลีผลาม" หมายถึงการกระทำใดใด ที่ขาดสติ รีบร้อนรนด่วนกระทำ มีผลให้ได้รับความเดือดร้อนเพราะการกระทำของตนนั้นๆ
ยกตัวอย่าง คนที่มีนิสัยผลีผลาม เมื่อมาเห็นชามน้ำแกงเดือด ๆ มีลูกชิ้น หมูสับ ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ด้วยความอยากของตัวเอง เขาจึงรีบเอาช้อนตักน้ำแกงเดือดนั้นซดเข้าปากทันที ผลจากการผลีผลามด่วนกระทำลงไปเป็นเช่นไรก็คงจะเดากันได้
ตามหลักพุทธศาสนา ท่านว่ายังมีความรักอีกประเภทหนึ่งที่มีไม่มีโทษ มีความบริสุทธิ์ เกื้อกูลต่อสุขภาพจิต เป็นความรักที่ปราศจากขอบเขต ที่เรียกว่า "เมตตา" พระพุทธเจ้าของเรามีความรักแบบ"เมตตา"อย่างไม่มีประมาณ ท่านจึงสอนบ่อยๆ ในพระไตรปิฎกให้ชาวพุทธให้รู้จักเจริญเมตตาทุกลมหายใจเข้าออก เพื่อให้เกิดผลดีต่อสุขภาพจิต ทำให้มีสติปัญญาแจ่มใส และ อานิสงส์ที่คิดว่าน่าจะถูกใจสำหรับคนหนุ่มสาวรุ่นใหม่ ก็คือ "เมตตา" จะทำให้ผู้เจริญภาวนานั้นกลายเป็นบุคคลที่เป็นที่รักของมนุษย์ทั้งหลาย
"เมตตา" เป็นสิ่งที่เราสามารถฝึกฝนได้เป็นประจำทุกวัน (แนะนำให้อ่านเทคนิคสร้างความรักแบบเมตตาอย่างง่าย ๆ ) คนที่มีเมตตาเวลาเขาได้พบเห็นใคร เขาก็จะมีเมตตากับคนนั้นก่อนเลย โดยไม่เลือกว่าจะเป็นหญิงหรือชาย เป็นคนหนุ่มสาวหรือคนชรา ความเมตตาเป็นคุณธรรมขั้นพื้นฐานในการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนมนุษย์ ความรักชนิดนี้มีอยู่ในใจของผู้ใดแล้ว ความรู้สึกเหงาเปล่าเปลี่ยวของผู้นั้นก็จะหมดไปเอง
แล้วทีนี้ในความสัมพันธ์ทางสังคม เมื่อเราได้มีโอกาสพบปะผู้คน ได้มีโอกาสทำกิจกรรมร่วมกัน เราก็จะได้รู้จักผู้คนมากมาย ในจำนวนนี้อาจจะมีเพศตรงข้ามที่เป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกับเรา ที่อาจจะเข้ามาเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับเรา ในขั้นแรกของความสัมพันธ์ที่ดีคือ "มิตรภาพในเชิงเมตตา" คือ มองเห็นเพศตรงข้ามเหมือนญาติสนิท มีความรักใคร่กันเหมือนญาติพี่น้อง ช่วยเหลือกันและกัน
ทีนี้เมื่อมีความสนิทสนมรู้จักนิสัยใจคอกันมากขึ้น ได้เห็นข้อดีข้อบกพร่องของแต่ละฝ่ายและยอมรับกันได้ ความรักในเชิงหนุ่มสาวก็จะค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาเอง ในบางครั้งเมื่ออยู่ในสถานการณ์ลำบากด้วยกัน ย่อมมีการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ตรงนี้ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจตามธรรมชาติมันก็
เกิดขึ้น และก่อตัวเป็นความรักแบบหนุ่มสาวขึ้นมาอย่างเป็นไปเองตามธรรมชาติ
นี้คือวิธีเลือกสรรคู่ชีวิตด้วยการน้อมนำคุณธรรมข้อ "เมตตา" มานำชีวิตให้ดำเนินไป ความรักแบบนี้จึงไม่สะเปะสะปะ ไม่ต้องไปเที่ยวรักคนนั้นคนนี้ทั่วทิศทั่วแดน กลายเป็น "คนเหงาจังเลย" อย่างที่เห็นอยู่ทั่วไป อนึ่ง พึงควรระวังไว้ว่า ความรักที่ปราศจากความเมตตานั้น เป็นความรักที่เอาเปรียบกันได้ง่าย บางทีถึงขึ้นหลอกลวงกัน หรือ ก่ออาชญากรรม

แน่นอนที่สุด คนที่ชอบรักแบบผลีผลาม ก็ย่อมจะต้องพบกับอาการ"อกหัก" อย่างแน่นอนที่สุด ไม่มีทางที่จะหลีกเลี่ยงได้เลย
"รักอย่างมีสติ" จะห่างไกลจากคำว่า "อกหัก" เพราะรักนั้นเริ่มต้นด้วยคุณธรรม ไม่ใช่เอากิเลสมานำ
ความเมตตาจะเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงจิตใจให้เรามีความสัมพันธ์ต่อเพื่อนมนุษย์ในหนทางที่ถูกต้อง
คนที่มีเมตตาประจำใจย่อมเป็นที่รักของคนทั้งหลาย
ในบรรดาผู้คนทั้งหลายที่มารักใคร่เรา ในจำนวนนั้นย่อมจะมีคู่ชีวิตในอนาคตของเราอยู่ในนั้นด้วย
ให้ทุกสิ่งทุกอย่างได้เป็นไปตามครรลองแห่งธรรมชาติ
แล้วชีวิตของเราก็จะสมดังความปรารถนาโดยไม่ต้องไปเที่ยววิ่งแสวงหาแต่อย่างใด

(พุทธินันท์ เสริมสุขพันธุ์)
เรียบเรียง

ขอขอบคุณมากนะคะสำหรับบทความดีๆที่ย้ำเตือนการกระทำของหลายๆคนได้เป็นอย่างดี และย้ำเตือนหลายๆคนอย่างเราได้เป็นอย่างดีมาก....ขอบคุณมากนะคะ หวังว่าบทความนี้คงเป็นประโยขน์ต่อคนอีกหลายๆคนนะคะ จึงได้ขออนุญาตฺเจ้าของบทความพี่พุทธินันท์มาลงให้ให้อ่านกันบ้างนะคะ...สุขกับการใช้สายตาอ่านนะคะ ยาวหน่อย แต่ตั้งใจอ่านนะ แล้วคุณจะได้อะไรที่มากกว่าที่คุณคิด

อันนี้ไปนอกเมืองนะ..ดูบรรยากาศนอกเมืองเสียนิด

ระว่างทางที่รถเรากำลังแล่นเข้าสู่ถนนที่จะไปยังเมืองมุมไบนะจ้า..มีฟางกองข้างๆทาง มีรถชนกลางทาง และมีเด็กๆเล่นกันด้วย
ครบรสเลย..เราอยู่บนรถที่ไม่มีแรงแล่นความเร็วเท่าไร..เลยจับภาพได้ทันฮ่ะ




นี้เป็นแม่น้ำฮุคลิ(Hoogly)ที่เป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำคงคา แม่น้ำนี้จะไหล่ไปสูอ่าว
เบงกอลนะคะ

ที่ที่แห่งนี้อยูนอกเมืองKolkata นะ มีชื่อว่า"Country Roads"ไปเที่ยวบ้านสวนของเพื่อนกัน








ภาพนี้เป็นภาพที่อยู่ในกรอบของผนังบ้าน...ลวดลายน่าสนใจดีนะคะ

เห็นด้วยอย่างที่ว่านี้มั้ยเอ่ย?

สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะจ้า

ไม้ถูกสลักบอกรักในวาเลนไทน์

วันก่อนไปหาของที่ระลึก แล้วไปติดตาพวกงานไม้นี้ เลยเก็บมาฝากให้กันนะจ้า..จากsouth City Mall,Kolkata จ้า

ต้นไม้สีแสด

ต้นไม้อะไรไม่รู้สีสวยและต่างจากเพื่อนๆ ระหว่างทางไปเล่นจ้า..สวยดีไหมอ่ะคะ

Catch the Good Luck: Songs for Hmong New Year

Folk Arts - Catch the Good Luck: Songs for Hmong New Year
By Joan Rabinowitz

“In the morning when the first chickens crow, you have to open the door and sing the song.” Nhia Hieu welcomes the New Year with a song that comes from his Hmong ancestors in China. “You have to open the door,” Nhia explained. “The old year is going and the new year is coming, and you open the door and give a lot of good wishes to the people.”

Nhia Hieu is a Hmong basket maker and musician who grew up in the northern part of laos, close to China. “We celebrate New Year in our country and we still use some of the ceremonies that our great-grandparents from China did. In this country, I don't see it often.”

Nhia has brought the old culture with him to Seattle. “The song for the morning is to catch the good luck and the happiness for the year. You know the Hmong culture, they may believe that some people's spirits may be wandering around somewhere else. And it's time to call everybody home. It's all the good things like the money spirit, the food spirit, everything good comes into the family, so you'll be happy for the next year.”

New Year is the most important Hmong holiday. In Laos, Hmong celebrate New Year for a full month. It's a time after the harvest for families to get together with friends and share the food they've collected, to visit, sing songs, play games, and it's a time for courtship. The first three days of the New Year is the religious, feasting part of the holiday.

“On the first day of the New Year, we have to cook a lot,” explained Chong Moua Lee, a former Hmong farmer and qeej musician. “And we have to sacrifice to the old and to the dead. We feed them first, before we can eat. We also cut a tree and use chickens to ask the spirit from the dead to come back and take all the bad things from the old year and bless the New Year.”

“Then, after that three days, then people will start to play,” explained Blia Xiong, an interpreter and one of the first Hmong in Seattle. “It's a time for the youth. Youth back in Laos work very hard, just like their parents. Parents send children to the farm every morning. And, they have no time to see each other.” It's at New Year’s celebrations that youth have a chance to get to know each other. “So, that's the only time for them to talk and to share. Mothers will tell them to get ready for catching the happiness or the good luck for the New Year.”

Singing plays an important part in bringing young men and women together. One form of courtship particular to New Year's time is “pov pob” or “toss ball.” Rows of boys and girls dressed in New Year’s finery, stand opposite each other, tossing balls back and forth. “In the old days, my parents told me that people stand very far from each other. And, if you drop the ball, then you have to give something,” Blia explained. “For example, if the girl drops the ball, she has to give something to the boy. If she doesn't want to give anything from herself, like her jewelry, then she can sing a song. To pay for it.” In Laos, the games went of for days or weeks at a time, giving the youth the time to get to know each other.

So, to win at toss ball, you had to be a good singer. Some songs were ones that had been handed down for generations. Others were joking or teasing songs made up on the spot. “For example,” Blia began, “maybe in the beginning of the game, the boy will say, ‘Would you like to become my wife?’ And, the song may say, ‘You may have a girlfriend already, and you just come here making a joke on me.’ And, then the boy will say, ‘If you're thinking that I'm making a joke at you, would you like to come home with me tonight?’”

“And, towards the end of the song, it may go very serious. Like, ‘you have been making fun with me for these three days, and you have to marry me.’ And, by the end of the games, many of the youth were married.”

Parents and relatives enjoy the games. “They will come and sit around and watch their children sing. When it’s a joking song, people will sit around and laugh. Songs like joking songs, you can make it up when you sing. And, a good singer make it up so quick. That's how they say that you're a good singer.”

“But, there ar also sad songs, like orphan and refugee songs. And people will come sit, and listen and cry. Refugee songs, where you're talking about what you left behind and what you miss. Songs will tell part of your past. It's like a history of Hmong life.”

These songs can also be played on the qeej, a Hmong instrument made from bamboo tubes with brass reeds. Chong Moua Lee played qeej for many different occasions in Laos, such as funerals, weddings, and New Year. “At the New Year, then you can play qeej. We call dhiam qeej. Dhiam qeej it's more like a dance with qeej. A lot of times they let just one person play and then they all listen to the music. But sometimes people can play qeej; two, three people together, dance together too.”

Chong Moua Lee continues to play for New Year in Seattle. One of the songs he plays is an orphan song. This song, it's like being an orphan or lonely. It says that when I came to this country, I don't have anybody. And I just see people, friends and other families, they have close family, brothers, and sisters, and food-they eat good food- and me, I don't have anybody, I'm alone. And I'm very sad. So when I go home, I just eat rice with vegetables only. And it makes me cry.”

People also play other instruments at New year as a form of courtship; the raj, a single bamboo pipe with a reed and the ncas, a tiny bamboo jew's harp. Chong Moua Lee learned to play both instruments when he was young. “Youth in the Hmong people, they're really shy. When they’re falling in love, they're not going to tell anybody. So they will blow it to give the missing part of your heart. Boys always go at night to talk to girls, and they will use the ncas to communicate through the wall. And it's not to say in the real words, but to speak in the ncas, so the girls and the boys, they get to know each other and fall in love.”

“Because, our culture, we don't date,” Blia continued, “Boys will come at night. They learn where the girl's bedroom is and on the other side of the wall of the bedroom, they will call you and wake you up in the middle of the night. And the girl will sing, ‘in the middle of the night, you wake me up and what is the reason?’ And, the boy will answer, ‘I don't want to know your wall, because your parents may hear it. So, the only thing I an do is pick up my ncas, and I will play it and I want you to answer me.’ So, then she will pick up her ncas and answer him. And that's part of the song. A lot of people will sing those kinds of songs. Back home, our wall is like bamboo. Where you can hear each other, and you can talk to each other through the wall.”
“In our country,” Lee went on, “raj and ncas, almost everybody knows how to play it. Here in this country, I don't really feel that people now are doing it. In about twenty or the next thirty years, I think it's going to be gone. Because children these days, they don't want to learn it any more.”

Hmong celebrate New Year every year in Seattle. “We will really want to keep our own culture alive,” explained Joua Pao Yang, president of Washington's Hmong Association. “So, we still have to celebrate the New Year. And, that's the only culture that we can keep for the children. And, especially for the elderly together once a year, to get together, to be happy. To enjoy together. That's the only time and only way we can do.”

Because of the conflict of the time, the work schedule, we cannot use time and moon for New Year as we used to in Laos. In the United States, we have to use only the time that allows people to come together. So, why we have to do on Saturday. That's the only time that people can be free.”

We have done that since 1980, when the refugees started coming more into this country,” Blia explained. “In Seattle, here we have a small community and we only celebrate for one day.” For the past five years, the community has celebrated New Year's at the Seattle Center. “During the day, we have a culture show where we go from music to singing, and then dancing, traditional dance. So if you come during the day, you see young girl and young boy play toss ball. The young, these days, don't sing that well, but they still play toss ball and they still exchange things, just for fun. That change a lot in this country. And, at night, we will have a party, you know, for traditional music and western music.”

Thanks a lot of the source!!

ความเชื่อดั้งเดิมเกี่ยวกับสัตว์ต่างๆของม้ง

นานมากพอควรที่ไม่ได้มาพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆของเรากัน ขอเริ่มต้นวันนี้กับเดือนใหม่ด้วยความเชื่อดั้งเดิมต่างๆของม้งนะคะ
ความเชื่อนี้สามารถแย่งแยกออกเป็นส่วนๆได้อีกหลายๆแขนงเลย เช่น ความเชื่อเกี่ยวกับการตั้งถิ่นฐาน ความเชื่อเกี่ยวกับผู้ชายและผู้หญิง ความเชื่อเกี่ยวกับสัตว์ ความเชื่อของการตาย ฯลฯ

แต่วันนี้ขอพาท่านไปทำความเข้าใจเกี่ยวความเชื่อในเรื่องของความเชื่อเกี่ยวกับสัตว์เท่านั้นนะคะ วันต่อไปค่อยทยอยมาดูความเชื่ออื่นๆนะคะ ความเชื่อนี้

หลายๆคนอาจจะคิดว่าไม่เกี่ยวข้องกับอะไรเลย เกิดขึ้นจากความงมงายเท่านั้น แต่สำหรับม้งที่นับถือศาสนาม้งที่ข้าพเจ้าขอเรียกในโพสที่ผ่านๆมา เขาก็ยังคงมีความเชื่อดั้งเดิมน้อยู่ จนเด็กๆอย่างข้าพเจ้าเองก็ได้ปลูกฝังให้เชื่อโดยไม่ต้องถามเลยว่าทำไมต้องเชื่อ

บ่อยครั้งที่ข้าพเจ้าถามพ่อแม่ว่าทำไม..มักจะไม่ได้คำตอบ..เลยไม่ถาม แต่ศึกษาค้นคว้าจากที่นี่หน่อยที่โน้นหน่อยจากคนม้งด้วยกันแหละที่ได้ข้อมูลมา ขอบคุณสำหรับข้อมูลด้วยนะคะ...วันนี้จึงตั้งใจได้รวบรวมข้อมูลนี้มาฝากให้สำหรับเพื่อนๆม้งที่มักจะไม่ได้คำตอบเหมือนกัน

ก่อนอื่นมาทำความเข้าใจนิดหนึ่งถึงม้ง ม้งมีความหลากหลายมากแม้จะเป็นม้งกลุ่มเดียวกันก็ตาม "ความหลากหลาย"จึงเป็นลักษณะพิเศษหนึ่งที่เราเวลาพูดถึงม้ง เราจึงไม่ควรพลาดที่จะเจาะจงว่าม้งกลุ่มไหน แต่สำหรับการที่จะพูดถึงในด้านของความเชื่อดั้งเดิมต่างๆแล้ว แต่ละกลุ่มเองก็มีความเชื่อย่อยๆที่ต่างกันออกไปอีก แต่ในภาพรวมแล้วทุกกลุ่มมีความเชื่อที่common ในทุกกลุ่ม ฉะนั้นหากข้าพเจ้าเวลาพูดถึงม้งในที่นี้จึงขอให้เข้าใจว่าข้าพเจ้าหมายถึงม้งทุกกลุ่มและทั่วโลกเลยนะคะ

มาดูนี้กันเลย...ความเชื่อเกี่ยวกับสัตว์ต่างๆ
๑.ถ้าหากมีนกบินเข้าบ้านแล้วบินไปบินมาแสดงว่าเป็นสัญญาณแห่งความอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับบ้านั้น

๒.ถ้าหากมีงูเข้าบ้าน แสดงว่าไม่นานจะสมาชิกสักคนในบ้านนั้นต้องเสียชีวิต

๓.ช้างเป็นสัตว์ที่เราเชื่อว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งความมั่นคงแข็งแกร่ง บ้างก็เชื่อว่าช้างเป็นสัตว์ที่เกิดจากวิญาณของบรรพบุรุษ

๔.ผีเสื้อ ม้งเชื่อว่าจิตวิญาณของผู้ที่ตายแล้วจะไปเป็นผีเสื้อ (แปลกใจจังสงสัยนี้ละมั้ง เราถึงเรียกเจ้าสัตว์สวยๆนี้ว่า "ผีเสื้อ")

๕.คางคกอยู่บนดวงจันทร์ มันได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่เกี่ยวกับฟ้าแลบ

๖.ปูมีหน้าที่ปิดช่องเปิดของท้องฟ้าไม่ให้น้ำท่วม

๘.เสียงไก่ขันของวันปีใหม่เป็นเสียงท่มีมงคลมากที่สุด ถ้าหากในวันปีใหม่แม้จะไม่มีเสียงไก่ แต่เสียงอื่นๆ เราก็ต้องถือว่าปีใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้วจึงมีการยิงปืนขึ้นฟ้า จุดประทัดต้อนรับปีใหม่กัน แต่เสียงไก่ดีที่สุดนะคะ ถือเป็นมงคล

๙.เต๋าเป็นสัตว์ที่ให้คำแนะนำจากอีกโลกของ "yeegceeb" และจากบรรพบุรุษให้กับผู้คนที่มีชีวิตอยู่ใน "yaajceeb"หรือโลกของมนุษย์ได้
(หากยังไม่เข้าใจว่าการแบ่งภพของม้งเรานั้ยแบ่งกันอย่างไร ก็สามารถตามไปบทความก่อนหน้านี้ได้นะคะ หัวข้อ "หยินกับหย่างในจีนและม้ง")

๑0.ตั๊กแตนเป็นสัตว์ชนิดแรกของโลกตามนิทานเรื่องเล่าของม้งที่ว่า พระเจ้าสร้าตั๊กแตนก่อน แต่เหย่อเซ่าไม่พึงพอใจตั๊กแตน จึงได้สร้างมนุษย์ขึ้นมาด้วย

๑๑.เสือ หลายครั้งหลายหนที่ข้าพเจ้าเองก็เคยได้ยินคนในหมู่บ้านว่า "คนนี้ตายไปเป็นเสือ,คนนั้นตายเพราะเสือพาไป,หรือแม้กระทั่งคนโน้นคนนี้พื้นฐานชีวิตที่

ได้มาจากพ่อแม่เขา เขาเป็นเสือ" จึงเชื่อกันว่า จิตวิญาณของคนเราบางครั้งถูกชักนำโดยเสือ เชื่ออีกว่าในช่วงหลังจากสามวันที่ศพเสียแล้วนั้น จิตของคนที่เสียชีวิตแล้วนี้จะไม่ถูกได้ับการคุ้มครองอีกต่อไปแล้ว ดั้งนั้นวิญญาณชั่วร้ายต่างๆสามารถลากดึงจิตที่เพิ่งถูกปล่อยใหม่ๆนี้เข้าสิงในเเสื้อกินคน และเมื่อคนยิงหรือฆ่าเสือตายแล้ว วิญาณร้ายที่เคยสิงสถิตอยู่ในเสือก็จะเข้ามาอยู่ในตัวของผู้ยิง ด้วยเหตุนี้ความสงสัยของข้าพเจ้าตั้งแต่แรกก็เลยสว่างกับข้าพเจ้าก็ตรงบรรทัดนี้เอง

ผู้หลักผู้ใหญ่เล่าว่าวิธีการสังเกตง่ายๆว่า จะรู้ได้ไงว่าเป็นเสือที่มีวิญาณชั่วร้ายนี้อยู่ได้อย่างไรนั้นมีวิธีการสังเกตได้จากรอยเท้าของเสือ เสือโดยปกติทั่วไปแล้วจะมีเล็บเพียงสี่ แต่เสือที่ว่านี้มีเพิ่มมาอีกหนึ่งคือ ห้าเล็บ...ลองสังเกตดูดีๆนะคะก่อนที่จะยิงเสือกัน เคยมีฐาตฺทางแม่แจ่มคนหนึ่ง ยิงพี่ชายของเขาเองเสียชีวิต ก็เพราะเห็นพี่ชายเป็นเสือในช่วงนาทีนั้น

โอเคเอาแค่นี้ก่อนนะ...เยอะๆขี้เกียจอ่านเหมือนกันใช่ม่า? ข้าพเจ้าเชื่อเรื่องเสือมากที่สุดเลย...แล้วคุณหล่ะ???

มีความสุขๆกันถ้วนหน้าเด้อหมู่เฮา

ความฝันเป็นเพียงแค่ความฝัน
ไม่มีอะไรเป็นจริงเล้ย
หยุดฝันไว้ในเมื่อฝันนั้นไม่จริง
ชีวิตก็คือการเดินทาง
ช่วงนี้กำลังเดินอยู่บนถนนของกรดหินเช้าจนค่ำ
ไม่มีอีกแล้วถนนที่สวยงามของฉัน
พังทลายเมื่อเรายอมให้มันทับ
สาบสูญหายเมื่อเราล้างออกไป
ร่องรอยลายเส้นยังพอมีให้หวนคำนึงเพียงแค่นั้น
เดินต่อไม่ได้ หากเป็นอย่างนี้
เดินต่อแล้วล้ม หากเป็นอย่างนี้
เดินต่อไปไหน หากไร้ทิศทางเดิน
ขอหายใจสักพักเพื่อต่อชีวิต...
เพราะเวลาการหายใจฉั้นเหลือน้อยลงๆ

วันที่๒วันแห่งความไม่รู้สึกตัว

คำราชาศัพท์ไม่ได้ ไม่ใช่ไม่แข็งแรง ภาษายังพูดไม่ออก ตักข้าวยังไม่รู้ว่าจะกินอะไรถึงจะเข้าปากได้พอดีๆ คิดว่าข้างหน้ามีของน่ากินๆอยู่ เดินตามเรื่อยมาถึงถาดสุดท้าย จานข้าวเรายังว่างอยู่ คิดๆอยู่ว่าจะกลับมาตักกับข้าวที่เดินผ่านมา แต่ก็ไม่ได้แล้ว สายเกินไป คนตักทยอยมาเป็นแถวแล้ว สรุปแล้วตักไปก่อนดีที่สุด เข้าพเจ้าเลยตักอาหารอินเดียนใต้ชนิดหนึ่งใส่ๆจานไป โดยไม่คิดเลยว่าจะอร่อยหรือไม่อร่อย ขอให้มีใส่จานเราก็พอ ข้างหน้าจะเป็นไงค่อยว่ากัน เอาหล่ะพระองค์ท่านมานั่งก่อนแล้ว ฉันตักข้าวตามหลัง และมีเพื่อนตามหลังข้าพเจ้าคนหนึ่ง น้องอีกสี่คนตามหลังเพื่อนคนนี้ หลังจากนั้นก็เป็นผู้ใหญที่ตามเสด็จในครั้งนี้ เอาล่ะเราจะทำไงดีตักข้าวเสร็จก่อนเพื่อน ยืนรอเพื่อนให้เข้าโต๊ะไปด้วยกันก่อนนะ แต่พี่อู่บอกให้ตามมาเลย จึงไม่รู้จะทำไงอีก เดินมายังโต๊ะที่กำหนดให้ข้าพเจ้านั่ง ไม่รู้อีกแล้วว่าก่อนนั่งต้องขออนุญาติก่อนแล้วจึงนั่ง หรือว่าต้องทำอะไรสักอย่างก่อนถึงจะนั่ง เอาเป็นว่าอันนี้คงนำมาประยุกต์ใช้ได้ จำได้ว่าเวลาเราจะเขียนคำอวยพรลงในสมุดถวายพรต่อหน้าพระบรมฉายาลักษณ์ของพระมหากษัตริย์และพระราชินิททุกครั้งที่เคยไปทำที่กงศุล เรายังต้องถอนสายบัวก่อนเขียน จึงคิดตามหลักนี้ เลยถอนสายบัวก่อนแล้วประจำที่ แล้วพระองค์ท่านก็ตรัสถึงปัญหาของชาวบ้านเรื่องปัญหาโรคราของสตรอเบอรี่เป็นอับดับแรก น้องๆและผู้ใหญ่ก็ทยอยมานั่งโต๊ะ ข้าพเจ้าไม่เห็นมีใครถอนสายบัวเหมือนกับข้าพเจ้าเลย จึงคิดว่าสงสัยข้าพเจ้าเองที่ไม่รู้อะไรเลย ทำไปเรื่อย! หลังจากเรื่องของปัญกหาทางการเกษตรแล้ว พระองค์ท่านจับช้อนแล้วเสวย ข้าพเจ้าจับจังหวะไม่ได้ว่าต้องเริ่มทานตอนไหน มองดูผู้ร่วมโต๊ะแต่ละคนก็ยังนั่งนิ่งเฉยๆไม่ได้ปฏิบัติการอะไร ข้าพเจ้ามองไปมองมา คุณหญิงบางท่านที่เดินทางมาด้วยได้เริ่มแล้ว นักเรียนอย่างเราก็เลยเริ่มด้วย ในส่วนของพระองค์ท่านในขณะที่ข้าพเจ้าคิดไปคิดมาเรื่องจะกินตอนไหน ก็ไม่พลาดที่จะแหงนหูฟัง และแล้วก็ทรงตรัสถึงคุณค่าของการศึกษาที่อาจโยงใยไปถึงการพัฒนาผลิตผลของสตรอเบอรี่ กล่าวคือ เรียนอะไรต่อก็ช่าง ขอให้คิดถึงชุมชนของตัวเองด้วยว่าจะได้รับอะไรจากผู้เรียนบ้าง ทันใดนั้นพระองค์ท่านก็ถือโอกาสวาดเส้นทางชีวิตต่อให้กับข้าพเจ้าอยู่ภาพหนึ่งหลังจากจากที่นี่ไปแล้ว และแล้วพระองค์ท่านก็ตรัสถามว่าจะทำอะไรต่อ “หากมีโอกาสก็จะขออยู่ต่อพระพุทธเจ้าค่ะ” แล้วก็เรื่องก็เปลี่ยนไปอีกเรื่องหนึ่งที่เลยคือเรื่องป่าไม้ พระองค์ท่านก็ทยอยพูดถึงเรื่องของป่าไม้ ป่าไม่สงวนมีคนเป็นแสนคนอาศัยยู่ในพื้นที่ป่า ชาวบ้านเคยอยู่มาแล้ว ชาวบ้านต้องการรักษาด้วยตัวเขาเอง ไม่ต้องการให้เจ้าหน้าที่ป่าไม้เข้ามาทำตามแบบฉบับของกฎหมาย ที่พูดถึงนี้หมายถึงป่าชายเลนที่ถูกโค่นเพาระต้องการปลูกใหม่ให้อยู่ในสัดส่วนที่กฎหมายกำหนด พระองค์ท่านตรัสว่า ตอนแรกไม่เชื่อว่าเจ้าหน้าที่ป่าไม้มาโค่นป่าชายเลน เลยได้ไปถามถึงหัวหน้าของกรมป่าไม้นั้น สรุปแล้วพระองค์ท่านตรัสต่อไปอย่างขำๆว่า “เจ้าหน้าที่บ่นว่าใครแอบเอาเรื่องไปฟ้องเบื้องบนห่ะ”

ต่อมาก็เรื่องของข้าว ข้าวที่คนในพระองค์เสวยไม่ได้ แต่สามัญชนทั่วไปรับประทานได้ พระองค์ท่านเล่าว่าเคยเสด็จไปที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง เขามีข้าวที่ทานไม่ได้เลย ทานแค่คำเดียวแล้ววางเลย อีกที่หนึ่งพระองค์ท่านว่า แค่เห็นทุ่งนาของสองข้างทาง ก็รู้แล้วว่าข้าวไม่อร่อย ขาดทุนแน่ ! อีกที่หนึ่งดูข้าวค่อนข้างสวยเหมือนกัน ชาวสวนเอาปลาไปเลี้ยงในนา สรุปว่าปลาเสียชีวิตนะคะ เพราะถูกสารเคมีฆ่าไปโดยปริยายตามหลักของความจริง

หลังจากนั้นแล้วก็เป็นการไต่ถามนักเรียนแต่ละคนว่าเรียนเป็นอย่างไรบ้าง เพื่อนักของข้าพเจ้าที่มาด้วยกัน พระองค์ท่านทรงแนะนำให้ซื้อตำราไทยมาอ่านเพิ่มเติม มีนักเรียนคนหนึ่งชื่อรัฐธมนูญเรียนแค่วิชาที่ชอบอย่างเดียว นอกนั้นไม่เอาอะไรเลย พระองค์ท่านต้องการชี้อะไรให้เราเห็นน่ะ ? พระองค์ท่านบอกถึงประสบการณ์ของตัวเองในการเรียนภาษาเยอรมัน เล่าว่า มีเพื่อนฝรั่งเศลคนหนึ่ง อย่าลืมนะว่าพระองค์ท่านทรงปรีชาสามารถในวิชาฝรั่งเศลอยู่แล้ว พระองค์ท่านเสด็จไปเรียนวิชาเยอรมันกับเพื่อนฝรั่งเศลคนนี้ เขาทั้งสองรู้ภาษาฝั่งเศลอย่างดี แต่เวลาสื่อสารคนฝรัางเศลไม่ยอมสื่อสารเป็นภาษาฝรั่งเศลเลย ยกเว้นเยอรมัน สรุปคือ การเรียนรู้ภาษาของพระองค์ท่านและของเพื่อนคนนี้จึงไปได้อย่างว่องไว อันนี้พระองค์ท่านคงจะบอกว่า แม้เราจะเป็นคนไทย มาเรียนภาษาอังกฤษ หากเรายังพูดไทยใส่กันอยู่ ก็คงหาโอกาสพัฒนาภาษาอังกฤษไม่เป็น น่าคิด! น้องที่เรียนคอมพิวเตอร์ ก็ทรงชื่นชมว่าเป็นวิชาที่น่าเรียนในอินเดีย น้องสองคนที่เรียนพฤษศาตร์ ก็ทรงบรรยายยาวเลยถึงศาตราจารย์ที่ตามเสด็จพระองค์ว่า “พวกนี้เจอพืชอะไรไม่ได้ เจอแล้วก็จะเริ่มพูด แล้วให็ฉันชี้ว่ากิ่งคือตรงไหน ก้านคือตรงไหน ไม่เคยชี้ถูก” คุณหญิงอธิบายเพิ่มเติมอีกเป็นภาษาที่ใช้ในแวดวงศัพท์ของพฤษศาตร์หลายๆคำเลย แต่ข้าพเจ้าจำได้เพียวคำแค่ว่า “Forum”

ข้าพเจ้าได้แต่ฟังนะในช่วงเวลานี้ จนกระทั่งกับข้าวที่ตักมาได้ทานหมดก่อนเพื่อนอีกแล้ว จะทำไงดีอีก ทานคำเล็กๆไม่เป็น ทีนี้ก็จีบน้ำส้มไปพล่างๆ พี่อู่บอกว่า ไปตักมาทานใหม่ได้นะ ผู้ใหญ่ท่านอื่นๆก็พูดย้ำให้เราไปเติม แต่ข้าพเจ้าคิดว่าคงไม่แล้วหล่ะ ลำบากจังเลย จึงตอบไปว่า “รอเพื่อนๆก่อน แล้วจะไปด้วยกัน” พรสรุปแล้วรอเพื่อนแล้ว ไม่มีใครไปเลย คนเสริฟ์ก็เลยเข้ามาเสริฟ์ชา พี่อู่บอกอีกว่า ไปเอาผลไม้มาทานเลย ไม่ต้องอาย สักครู่พนักงานคนเสริฟ์เข้ามาถามว่าจะเอาอะไรเพิ่มเติมไหม ข้าพเจ้าก็เลยขอผลไม้จานหนึ่ง

สงสัยอึง นั่งข้างๆข้าพเจ้า ถามไปๆมาๆกับน้องคนอื่นเสร็จแล้ว ก็มาจอดสักครู่ตรงหน้าน้องคนนี้ อึ้งครับพี่น้อง ..น้องไม่ตอบเลย ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จนพระองค์ท่านทรงทวนถามชื่ออีกครั้งหนึ่งว่าชื่อนี้ใช่ไหม เจ้าตัวไม่ตอบได้สุกครู่ และแล้วก็จนได้ ท่านผู้ใหญ่ท่านหนึ่งที่กงสุลก็เลยบรรยายสรรพคุณของน้องรักคนนี้ ข้าพเจ้าสังเกตว่า ท่านผู้นี้ไม่ได้ทานอะไรเลย ไม่แน่ใจว่าอึ้งเหมือนกันด้วยหรือเปล่า หรืออาหารอินเดียไม่ถูกปากเอ่ย?

จังหวะนี้ทุกอย่างเริ่มเงียบๆลง ทุกท่านกำลังรับประทานอาหารจะเสร็จ โอกาสของข้าพเจ้าที่จะรู้ว่าจะอยู่ต่อที่นี่ หรือจะกลับไปตามที่รับอยากจะบอกว่าอาหารอินเดียมื้อนี้เป็นมื้อที่ข้าพเจ้สั่งไว้นะ คิดไปคิดมาหากเราจะเรียกพระองค์ท่านจะเรียกว่าอย่างไรดีนะ ...ลองคิดทบทวนตามสูตรของการเรียกผู้ใหญ่ คือ ผู้น้อยจะเรียนผู้อาวุโสกว่าว่า “ท่าน” ทั้งต่อหน้าผู้อาวุธโสผู้นั้น และทั้งเวลาที่เราอ้างอิงถึง ข้าพเจ้าก็เลยคิดว่าข้าะเจ้าก็ควรจะเรียก “พรไม่ได้แล้ว ก็เลยะองค์ท่านพระพุทธเจ้าค่ะ”คิดไปคิดมาไม่แน่ใจเลยว่าถูกหรือเปล่า แต่สุดท้ายข้าพเจ้าหาคำที่ถูกกว่านี้ได้ จึงได้ใช้คำนี้เรียกพระองค์ท่านไป แต่สำเร็จนะคะ ได้รูปภาพที่เต็มกรอบแล้ว ส่วนระบายสีนั้นก็คงเป็นหน้าที่ของข้าพเจ้าเอง ภายหลังพวกเรานั่งรถกลับ เพื่อนๆขำใส่ข้าพเจ้าว่าไปเรียกพระองค์ท่านอย่างนั้นทำไม ต้องเรียกว่า “ใต้ผ่าละองธุลีพระบาท” อีกคนหนึ่งรับบอกว่าเคยได้ยินคุณอาเค้าเรียกพระองค์ท่านว่า “ ฝ่าพระบาท” อีกคนหนึ่งมาอีกเสียงหนึ่งว่า “ใต้พระบาท” สรุปแล้วข้าพเจ้าเรียกผิดแน่ๆเลย เพื่อนๆถึงหัวเราะกันใหญ่เลย หรือว่าเพื่อนๆเองก็ไม่รู้แฮะ...ที่แน่ๆข้าพเจ้ารับไว้พิจารณานะกับคำว่า “ฝ่าพระบาท” ตัวเลือกที่เหลือตัดทิ้งหมดเลย การเรียนรู้ไม่เสียหลายนะ หากเรียนแล้วจำได้ เอามาใช้ถูกต้อง ก็หมายความว่าใช้ภาษาได้อย่างเหมาะสม...สามัญชนที่ไม่เคย พูดไม่ถูก แต่พระองค์ท่านเข้าใจค่ะ พระแม้ตัวจะติดฟ้า แต่เดินมาดูดินเสมอๆเป็นประจำ คงชินแล้วหล่ะ.....คุณแม่ของข้าพเจ้าเคยถวายผ้าใยกัญชงให้กับพระองค์ท่านแล้วยังพูดออกมาอย่างเต็มใจว่า “ข้าพระพุทธเจ้าเต็มใจถวายพระพุทธเจ้าค่ะ” ฟังดูแล้วเป็นอย่างไรบ้าง ลูกสาวคนโตบอกข้าพเจ้าว่าสอนแม่พูดได้หลายวันเลย แต่แม่พูดยากๆไม่ได้ แม่บอกแม่จะเอาของแม่อย่างนี้ สรุปคือ แม่เอาฉบับจากใจแม่จริงๆ แต่ไม่ได้พูดถวายหรอกจ้าไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรแล้ว

หนึ่งชัวโมงผ่านไปแล้ว ถึงเวลาเคลื่อนที่ไปยังอัสสาม ทรงพระราชทานเสื้อสีชมพูเป็นเสื้ออวยพรในวันตรุษจีน “ปีฉลู มีมัจฉา”(ความหมายคือ ปีวัวปีแห่งความอุดมสมบูรณ์ มั่งคั่ง มั่งมี) อีกแล้วนะรับของจากท่านต้องทำอย่างไร ไม่มีตัวอย่างให้ดูเลย เค้าให้ผู้หญิงไปก่อน เฮ้ย! ทำไงหล่ะ ..อ้าวกราบก่อน..กราบแล้วไงต่อ....ยืนมือสองข้างไปข้างหน้า แล้วสบัดเหมือนกับสบัดมือข้างเดียวเหมือนเวลาเรารับของเล็กๆน้อยๆจากพระองค์ท่าน มือขวาสบัดของมือขวา มือซ้ายก็สบัดของมือซ้าย แต่ให้ตามๆเป็นจังหวะพร้องเพรียงกันกับมือขวา แล้วก็เอื้อมมื้อไปจับ นั่นคือภาคความคิดของส่วนไหนของข้าพเจ้าไม่รู้นะ แต่ต่อมใต้สมองสั่งงานอัตโนมัติให้ข้าพเจ้าแบมือเฉยๆแล้วยืนมือไปรองรับทั้งสองข้าง รับเสร็จแล้ว...เอ๊ะ..แล้วจะกราบลาหรือเปล่าน่ะ...สรุปคือคลานออกไปอีกด้านหนึ่งเพื่อมาเตียมของของเราที่จะถวายให้ท่านบ้าง แปลกจังเลย...ทีรับข้าพเจ้ากราบ...ทีข้าพเจ้าถวาย ข้าพเจ้ากลับถอนสายบัว จริงๆแล้วต้องทำอย่างไรก็ไม่ทราบ ทุกอย่างในวันนี้เหมือนกับต่อมใต้สมองสั่งการทั้งนั้น ข้าพเจ้าทำอะไรไม่ค่อยรู้ตัวเท่าไร ข้าพเจ้าไม่ได้สั่งการอะไรเลยนะ ถ้าผิดก็ต้องโทษให้ต่อมใต้สมองนั่นแหละที่สั่งให้ข้าพเจ้าทำอย่างนั้น
วันนี้นอกจากสมองสั่งงานไม่เป็นระบบ ลิ้นข้าพเจ้าทำงานต่างจากทุกวัน อีกทั้งประสาทลิ้นก็แทบจะไม่รู้รสชาติของอาหารเลย ได้แต่เอาใส่ปากเป็นจังหวะๆ เคี้ยวเบาๆ ตัวตื่นและตื่นเต้นตลอดเวลา อย่างไรก็ตามทุกอย่างที่ข้าพเจ้าตักมา และพนักงานเสริฟ์มา ข้าพเจ้ารับประทานอย่างสะอาดเลยนะคะ เพราะคิดถึงบทที่ท่อง “ข้าวทุกจานอาหารทุกอย่าง อย่ากินทิ้งขวาง...”เมื่อตอนรับประทานอาหารที่โรงเรียน กลัวเดี๋ยวพระองค์ท่านจะคิดว่าข้าพเจ้าเป็นเด็กกินทิ้งกินขว้าง เลยทานเสียหมดเลยในอาหารมื้อเช้าของวันนี้ แต่ไม่อิ่มนะ เหมือนเพื่อนๆทุกคนที่ไม่อิ่มเหมือนกัน (กิกิ) ยังล้อเล่นๆกันอยู่เลยว่า ขอกลับไปทานต่อได้ไหมอ่ะ หลังจากที่ส่งเสด็จที่แอร์พอร์ทแล้ว สุดท้ายแล้วข้าพเจ้ากลับมาทานกล้วยสองผลที่ได้มาจากโรงอาหารของพวกเราที่หอพัก ขนมบิสกีทที่เหลือจาการทานของอีกวันหนึ่ง แล้วก็วิ่งไปโรงเรียน

ไปถึงโรงเรียนก็มีการแข่งขันกีฬาของแต่ละระดับชั้น ข้าพเจ้าอยู่ได้ประมาณสักชั่วโมง แล้วก็เดินออกจากวิทยาลัย มีเสียงเหมือนเสียงเชียร์แห่งชัยชนะว่าทีใดทีมหนึ่งชนะจากฝูงชนเยอะๆ ข้าพเจ้าหันมามอง เสียงตะโกนจากผู้คนกลุ่มนั้นเร่งเสียงชี้มายังข้าพเจ้าว่า “Sister’s calling you” ขณะนั้นข้าพเจ้ามีแต่คิดว่าซิสเตอร์คงเรียกถามหาข้าเจ้าเพราะเรื่องของการเสด็จของพระองค์ท่านแน่ๆเลย ไปด้วยความไม่มั่นใจเท่าไรสรุปแล้วข้าพเจ้าจะไมบอกว่าซิสเตอร์เขาว่า สั่งสอนข้าเจ้าอย่างไรบ้าง แต่อยากจะบอกว่า ข้าพเจ้าลืมคิดไปว่า “ข้าพเจ้าหนีออกจากวิทยาลัย” เลยออกมาท่ามกลางผู้คนมากมาย และต่อหน้าต่อตาอาจารย์ที่นั่งอยู่ตรงหน้า หากข้าพเจ้าคิดได้ว่าตัวเองกำลังหนีกิจกรรมนี้ ข้าพเจ้าก็คงไม่ออกประตูหลังที่สนามเปิดโล่งให้มีกิจกรรมกีฬาอยู่ ข้าพเจ้าคงออกจากประตูหน้าตามเหมือนร้อยคนที่ได้ออกจากประตูหน้าวิทยาลัยนี้แล้ว หลังจาหนั้น โลกของข้าพเจ้ามืดมิดเลย ต่างจากโลกของเมื่อเช้าที่สว่างสดใสมากที่สุด ทุกอย่างวันนี้วันที่๒ จึงนับจากเช้ายามค่ำเลยเป็นวันแห่งความไม่รู้สึกตัว คิดและทำอะไรไปก็ไม่รู้ในขณะที่ทำ

วันนี้ของข้าพเจ้าจึงเป็นเหมือนกับวันของสองสิ่งที่ต้องการควบคุมให้ข้าพเจ้าอยู่ในกรอบ ข้าพเจ้าจะดีใจมากเกินไปไม่ได้ จะเสียงใจมากเกินไปไม่ได้ จนอารมณ์ของข้าพเจ้าอยู่ในระดับที่ข้าพเจ้าเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า ดีใจหรือเสียใจ แต่ที่แน่ๆเลย ข้าพเจ้ากังวลจนไม่ทำอะไรเลย แผนการที่วางแผนว่าจะทำในวันที่๒เพิ่งจะได้ทำเพิ่งสำเร็จเมื่อที่สามที่ไปพบซิสเตอร์ กอดซิสเตอร์ และกราบขอโทษ ซิสเตอร์มา กลัวนะ น่ากลัวตัวเองเหมือนกันก็เลยคิดๆอยู่ว่า หากเป็นการทำงาน แล้วเราทำตัวอย่างนี้ เราก็คงถูกไล่ออกแล้ว ไม่มีคำแก้ตัวใดแล้ว นาทีนั้นรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าอะไรต่อตัวเองเลย คุณค่าของตัวเองหายหมดจนรู้สึกว่าเวลาชีวิตของเราควรที่จะจบก่อนหน้านี้นะ จะได้ไม่ได้มารับเรื่องอย่างนี้ แต่ว่าชีวิตจริงแล้ว ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คงยังต้องเดินต่อๆไปอยู่ ข้าพเจ้าเลยกลับมาเขียนเรื่องราวเก่าๆทั้งดีและไม่ดี แต่ทั้งหมดน่าจดจำที่ผ่านมาแล้วหลายวันเพื่อมาเตือนมาสอนตัวเองในวันต่อไป....อย่าเหมือนข้าพเจ้าผู้นี้นะคะ...ขอให้ทุกท่านเดินทางชีวิตด้วยความสวัสดิภาพ รวมทั้งข้าพเจ้าด้วยเช่นกัน แม้สังคมจะไม่ให้อภัยก็ตาม สวัสดี

ขอเก็บเรื่องราวดีจากเดลินิวส์มาไว้ตรงนี้ด้วยหน่อยนะคะ....ขอให้ทุกคนสมหวังในสิ่่งที่หวัง แล้วก็มีความสุขนะคะ

‘เกร็ดน่ารู้’ สัปดาห์นี้ มี ‘เทคนิคการมองโลกในแง่ดี’ มาฝาก เป็นหลักปฏิบัติง่าย ๆ เหมาะกับหนุ่มสาวสมัยใหม่ และวัยรุ่นยุคไอที

เพื่อนนินทา แสดงว่าเรามีดี มีจุดเด่นที่เขาไม่มีจึงนำเราไปนินทา (หลายคนบอกเปลี่ยนความโกรธ เป็นความภูมิใจแทน)

อกหัก คิดเสียว่าได้เรียนรู้ชีวิต เป็นประสบการณ์ หลังจากนี้เดินหน้าดูแลตัวเอง พอชีวิตดีเดี๋ยวคู่มาเอง

เงินหมด โอ๊ย! เรื่องขี้ผง คนอื่นที่ทุกข์กว่าเรามีเยอะแยะ ดีเลยฝึกนิสัยอดทน (สักระยะ) แต่ถ้าไม่อยากทนบ่อย ๆ คราวต่อไปก็ระวังอย่าใช้เงินเกินงบ

รถติด ฝึกสมาธิมันซะเลย นั่งกำหนดลมหายใจเข้าออก นอกจากจะเป็นผลดีต่อความจำแล้ว ยังช่วยฝึกความเป็นคนใจเย็นอีกด้วย

เจอข้อผิดพลาดในการเรียน - การทำงาน คิดเสียว่าไม่เป็นไร ปัญหาหรืออุปสรรคเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ หลังจากนั้น คิดสู้ปัญหา โดยการ ‘เริ่มใหม่’ เพราะความสำเร็จอยู่ไม่ไกลเกินความพยายาม และถ้าเราสามารถผ่านมันไปได้ งานนั้นจะนำมาซึ่งความภูมิใจ และหลังจากนี้ ต่อให้เจออุปสรรคเล็ก - ใหญ่แค่ไหน จะไม่มีทางมาบั่นทอนจิตใจเราได้ จำไว้ว่า ‘ไม่เป็นไร’

มีปัญหากับเพื่อนมนุษย์ คิดเสียว่ามันยังไม่ได้เลวร้ายจนถึงที่สุด ยังดีที่ไม่เจอหนักกว่านี้ คิดปล่อยวาง และคิดถึงสิ่งดี ๆ ที่เขาพอจะมีอยู่ หรือคิดถึงในแง่ดี ๆ ของเขา แต่หากปัญหานั้นเกิดจากตัวเรา ให้มองย้อนกลับไป แล้วแก้ไขปรับปรุง

‘การมองโลกในแง่ดี’ นั้น เชื่อว่าทุกคนสามารถสร้างให้เกิดขึ้นได้ การรู้จักคิดปล่อยวาง คิดให้สบายใจ ในยามที่พบกับปัญหา นอกจากจะไม่เป็นการซ้ำเติมตนเองแล้ว จะรู้สึกว่าชีวิตดูมีความสุขมากขึ้นอีกด้วย.

'รัตติกาล'
rattikarnt@dailynews.co.th
ขอบคุณมากนะคะสำหรับข้อมูลดีๆ

วันที่ดีที่สุดและวันที่เลวร้ายที่สุดอยู่ในวันเดียวกัน

ตื่นมาพร้อมกับความสดใสของข่าวที่ดีมาก
และมาพบเจอกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในรอบที่๓
คนคนหนึ่งได้รับความหวังอย่างนางฟ้าชี้ทางสว่างให้เดินต่อ ..เค้าคนนี้ยังสมควรอยู่ต่อเพื่อสังคม
อีกคนหนึ่งในทางกลับกัน มาบอกว่าคนอย่างเราไม่มีประโยชน์ต่อผู้อื่น แล้วยังมาปลูกฝันให้คนอื่นตามคนไม่ดีอย่างเรา...คนคนนี้สมควรตายแล้วหรือ? น่าประหารชีวิตเสียนาทีนั้นเลย!!
ทุกอย่างวันนี้เหมือนหยินกับหย่าง สิ่งดีและเลวมีอย่างเท่าๆกันอย่างเห็นได้ชัดเจน แยกอารมณ์ไม่ถูกว่าควรอยู่ในmoodไหน นี่อาจเป็นความเท่าเทียมกันของกฎทางธรรมชาติที่สองสิ่งต้องอยู่อย่างเท่ากัน ชีวิตของคนคนหนึ่งหรือสิ่งสิ่งหนึ่งถึงจะอยู่ได้
แต่ตอนนี้...ขอยอมคิดแต่สิ่งดีๆไว้ก่อน สิ่งนั้นที่ฟังมาอุดไว้คิดถึงยามเมื่อกลับไปแล้วละกัน..เฮ้ย!